engelbert

Het was ongetwijfeld een hele klus om een film met zoveel iconische figuren in balans te houden, maar regisseur/scenarioschrijver Joss Whedon is er wonderwel in geslaagd. Alle personages krijgen genoeg achtergrond mee om aan te geven wie zij zijn en waar zij voor staan, maar er is niet zo veel backstory dat de film topzwaar aanvoelt. Het resultaat is een film die voor zowel ingewijden als nieuwkomers in het Marvel-universum uitstekend te genieten is. Hoewel alle superhelden een rol in het geheel vervullen en momenten krijgen om te stralen zijn het vooral Iron Man en The Hulk die de show stelen. Voor Downey is de rol van de vlot gebekte Tony Stark na twee Iron Man-films gesneden koek, en Whedons scenario reikt hem balletjes aan voor een potje verbale pingpong waar de vonken van afvliegen. Ruffalo neemt in ‘The Avengers’ het stokje over van Eric Bana (‘Hulk’, 2003) en Edward Norton (‘The Incredible Hulk’, 2008) en zet een memorabele Hulk neer. Liet de cartooneske driftkikker in de rafelige bermuda zich voorheen soms moeilijk serieus nemen, in ‘The Avengers’ is hij als Bruce Banner een sympathieke binnenvetter en later – als zijn groene alter ego – een oerkracht om rekening mee te houden. De confrontatie tussen Loki en The Hulk is hilarisch, briljant in zijn eenvoud en heel erg _Whedonesk_. Hoewel ‘The Avengers’ met ruim 140 minuten aan de lange kant is vliegt de film voorbij, met dank aan geslaagde actiescènes en een grote dosis humor. Tegen zoveel spektakel en brute spierkracht steekt de slechterik letterlijk en figuurlijk een beetje magertjes af. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de superhelden meer te stellen hebben met elkaar dan met deze wereldheerser-wannabe. Je krijgt de indruk dat die arme Loki megalomaan gedrag vertoont omdat hij veel gepest is in zijn jeugd; nou niet echt het soort bad guy waar de crème de la crème van de superhelden-scene wakker van hoeft te liggen. Paula Koopmans (CineMagazine)