www.paulhauer.nl

Quentin Tarantino creëert na enkele ingenieuze misdaadfilms en de oorlogsfilm Inglourious Basterds de uiterst gewelddadige en confronterende film Django Unchained. Het is een soort van hommage aan de klassieke spaghettiwestern waar de filmmaker een enorme liefhebber van is. Hij schotelt het publiek een film vol met verwijzingen naar diens genregenoten, spitsvondige dialogen en buitensporig geweld voor die misschien niet zijn beste werk vertegenwoordigt, maar wel topamusement garandeert. Tot groot genoegen van de fans zijn alle herkenbare handelsmerken van Tarantino aanwezig. De film voelt ook echt aan als een klassieker waarin diverse genres worden gecombineerd terwijl hij de filmgeschiedenis verrijkt met een aantal kleurrijke personages. De soundtrack bestaande uit zowel oudere als moderne tracks in diverse genres passen perfect bij de sfeer van Django Unchained terwijl de regisseur met dank aan gedetailleerde settings en decors de kijker meeneemt naar het tijdperk van de slavernij. Het succes wordt ook mede bepaald door het goede spel van de uitgebreide cast. Laten we beginnen met Jamie Foxx die als de zwijgzame en wraakzuchtige slaaf Django prima uit de verf komt. Hij past de rol van de antiheld perfect en zijn performances zijn overtuigend te noemen. Dat neemt niet weg dat Christoph Waltz alle aandacht opeist met zijn uitstekende vertolking van de ietwat grappige tandarts King Schultz, die na zijn jaren als specialist zijn dagen vult met het opsporen van doelwitten die hem een behoorlijk geldbedrag opleveren. In het tweede bedrijf van Django Unchained maakt Leonardo DiCaprio zijn opwachting en dan wordt het toch even spannend. Weet de in het verleden fel bekritiseerde acteur zich staande te houden in een Tarantino-film? Het antwoord is ja, want hij speelt de rol van de schurk Calvin Candie uitstekend. Het is jammer dat hij onvoldoende speeltijd krijgt, want er blijven veel vragen rondom zijn personage evenals dat van Samuel L. Jackson – die op briljante wijze de rol van Candie’s knecht Stephen vertolkt en voor de nodige comic relief zorgt – onbeantwoord. En ik moet ook eerlijk bekennen dat Tarantino’s creatie wel meer manco’s kent. Gelukkig wordt het gebrek aan inhoud en een goed uitgewerkt verhaal met interessante plotwendingen gecompenseerd door de humor en het grove geweld. Ik heb op een aantal momenten echt in een deuk gelegen van het lachen terwijl de smakeloze slachtpartijen waarbij het bloed rijkelijk vloeit expliciet in beeld worden gebracht. Het is wat je graag wilt zien in zijn films hoewel het nauwelijks overeenkomt met de realiteit. Het staat als een paal boven water dat de bedenker van Pulp Fiction zich nauwelijks bekommert om de feiten en zijn eigen fantasie er dan ook vrolijk op loslaat. Dat zorgt opnieuw voor veel controverse en het lijkt er zelfs een beetje op dat hij er deze keer ook bewust naar op zoek gaat. Want de focus ligt niet op het maken van een intelligente en op waarheid gebaseerde film, maar op een wraakfilm met een eenvoudig plot met bombastische actie en hevig geweld. Ik ben van mening dat de keiharde rolprent absoluut niet het beste werk van Quentin Tarantino is hoewel het uiterst vermakelijke Django Unchained wel omschreven mag worden als een topper in het genre. Meer reviews staan op mijn blog ; http://filmliefhebber.wordpress.com